Αιώνιες ήταν για παράδειγμα οι Νηρηίδες, που συγγένευαν με τις Νύμφες , αιώνιες όπως το στοιχείο τους, η θάλασσα. Οι Ναϊάδες ή Ναΐδες, οι Νύμφες των νερών που ανήκαν σε πηγές και όχι σε πολλά νερά, ζούσαν τόσο όσο και οι ίδιες οι πηγές. Λιγότερες ήταν οι Νύμφες που συνδέονταν με λιβάδια και δάση, ιδιαίτερα με μοναχικά δέντρα, όπως είναι οι Δρυΐδες ή Αμαδρυάδες. Αυτές πέθαιναν μαζί με τις δρύς τους. Υπήρχε ένας παλιός υπολογισμός για τη διάρκεια της ζωής των Νυμφών : «Εννιά φορές όσο ζουν οι άνθρωποι ζει η φλύαρη καρακάξα, το ελάφι ζει τόσο όσο τέσσερις καρακάξες, τρείς φορές όσο ένα ελάφι φτάνει το κοράκι, εννιά φορές όσο ζει το κοράκι ζει ο φοίνικας και δέκα φορές όσο ζει ο φοίνικας ζούν οι Νύμφες , οι κόρες του Διός».
Από όλους τους θεούς ο Ερμής μόνο ήταν γιός νύμφης που είχε θέση στον Όλυμπο και αυτό είχε αντίκτυπο στο στενό και μόνιμο δεσμό του με τις θεές που ονομάζονταν Νύμφες. Οι Νύμφες θήλαζαν τους θεούς και τους ήρωες, αντιπρόσωποι και σωσίες των μητέρων τους. Οι Νύμφες που δεν είναι ούτε άνθρωποι, ούτε αθάνατες, τρέφοντε με αμβροσία. Σέρνουν το χορό με τους θεούς και κάνουν έρωτα με τους Σιληνούς και τον Ερμή. Πεύκα, δρύς και έλατα μεγάλωναν στην γέννηση τους και ζούσαν όσο κι αυτές. Τα δέντρα αυτά δεν τολμούν να τα αγγίξουν με πέλεκυ οι θνητοί. 'Όταν όμως η μοίρα τους φέρνει το θάνατο τα όμορφα δέντρα πρώτα μαραίνοντε, χάνουν την φλούδα τους, σπάνε τα κλαδιά τους και έτσι η ψυχή των Νυμφών τους χάνει το φώς του ήλιου. Οι Νύμφες εμφανίζονταν με ωραίο πρόσωπο, ντυμένες με μακριά φορέματα, τις περισσότερες φορές τρεις μαζί (σαν τις Χάριτες), με τον Ερμή.
Οι Σιληνοί που πλαισίωναν την ομάδα, αντιπροσώπευαν και αυτοί το ανδρικό στοιχείο. Παριστάνονταν με μυτερά αυτιά, με οπλές και αλογοουρές. Είχαν επίσης ανθρωποφαλλική μορφή με πλακουτσωτά πρόσωπα και χυδαίους τρόπους. Να αναφέρουμε ότι ένας δάσκαλος του θεού Διονύσου ήταν Σιληνός. Ακόμα και οι θεϊκοί Σιληνοί και Σάτυροι πεθαίνουν. Στην Μ. Ασία διηγιούντε για έναν Σιληνό που μεθυσμένος, πιάστηκε αιχμάλωτος και αποκάλυψε βαθιές σοφίες. Λένε επίσης και για κάποιον Μαρσύα, που ήταν τόσο ανόητος που ήθελε να συναγωνιστεί στη μουσική με τον Απόλλωνα. Ο Μαρσύας νικήθηκε φυσικά από τον θεό και έβγαλε το τριχωτό του δέρμα. Δεν πρόκειται για κάτι το τρομακτικό, αν σκεφτούμε πως η ζωώδης περιβολή αποτελεί μονάχα την εξωτερική μάσκα. Να αναφέρουμε και την υπόλοιπη παρέα που συνόδευαν τις Νύμφες και αυτοί ήταν οι Σάτηροι. Άνδρες με δέρμα τράγου που αγαπούσαν τις Νύμφες, χωρίς να τυμωρούντε γι αυτό, ενώ κάτι τέτοιο ήταν επικίνδυνο για κάποιον θνητό. Για παράδειγμα το ωραίο αγόρι Ύλας εξαφανίστηκε βγάζοντας νερό από το πηγάδι. Τον τράβηξε μέσα στο νερό μια Νυμφη ή μια τριάδα Νυμφών. Στην γλώσσα μας υπαρχει ο Νυμφόπληκτος, « αυτός που τον πήραν οι Νύμφες». Σε ξεχωριστή θέση με το ανθρώπινο γένος βρισκοντε οι Μελίες. Αυτές ήταν όμως παιδιά του Ουρανού και της Γαίας που ξεπετάχτηκαν από το αίμα του ακρωτηριασμένου πατέρα.
